پرنده پاسپورت ندارد

...
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۸/۱٥
 
تنها سلاح من چراغ قوه ایست
که در چشم های دنیا می اندازم
دندان گرگ توی تقویم جیبی ام
تنهائی روزها را زوزه می کشد
از پشت این عینک آفتابی
جهان نه زیباتر نه زشت تر میشود

از پشت این عینک آفتابی
تو، هی تو !
چقدر دورتر وُ ...
اتوبوس دارد میرود
بگو این بغل دستی سرفه نکند
تمام پازل ها به هم خواهد خورد
وقتی...
_ راستی این عینک دودی را از کجا خریده اید آقا ؟
_ ...

 
 
"دوستت دارم"
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٧:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٦/٥
 

"دوستت دارم"

از دو هجای کودکانه برمی خیزد

                        ساده و عریان

                        .................

"دوستت دارم"

از دو هجای تاریک برمی خیزد

هراس نداشتن

و بیم تنهایی

وقتی لبهای تو خاموش می شود از "دوستت دارم"

نه کودکی ت را در بغل گرفته ای

نه بیم تنهائیت

 

"دوستت دارم"

اینروزها چقدر ماضی دور است

و در خیابان کودکی های مرده چقدر زیاد است

 

"دوستت دارم"

کلامیست از دو هجای نامفهوم و گنگ

                                        پر پیرایه و پنهان

 

"دوستت دارم" در ماه زندگی کرده است

زمین جای پای کسان دیگریست

                                     جای پای پلنگها

و من می ترسم ازپلنگ های خانگی

که به صورت ماه پنجه می کشند

 

"دوستت دارم"

      در انبوه این همه زخم

                   گم شده ست

       دو هجای کودکانه

                          تاریک

                               بعید

                                 و

                             بی رحم و پنهان

                          "دوس ت ت د اااااااا رم........        


 
 
باید پا بگیرم...
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٢
 

باید پا بگیرم باید پا بشم

اگه ساحلم خوبه دریا بشم

اگه پشت شبهای مردابی ام

اگه خسته از رنج بی خوابی ام

اگه با جدایی شدم همسفر

با یه کوله پشتی پر از بغض ِ تر

تو ای من، من ِ ساده ی ناگزیر

بیا از من این من، منو پس بگیر

تو ای من، من ِ خسته از مرد و زن

منم این تویی یا تویی این تو من !

تو ای من که از بی صدایی پری

منو دست ِ" تنهایی ا" نسپُری

اگه دست ِ آیینه مرهم نداشت

ولی تیغ و خنجر واست کم نذاشت

بیا با همین کوله پشتی بریم

یه جوری از این کوچه پشتی بریم

بیا با خودت با خودم را بریم

بیا سمت ِ "تنهایی امون" نریم

باید پا بگیری باید پا بشی

اگه شوره زاری یه دریا بشی

تو ای من که از بی صدایی پری

منو دست بغضای تر نسپری

باید پا بگیری باید پا بشم

باید پا بگیرم باید پا بشی

باید...


 
 
خیابان های خالی از ...
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱۸
 

از دو، سه تا فوک دریایی که بپرسی ساحل آرامش کجاست

با خمیازه ای کشدار به تو می گویند

همین حوالی

و گنجشکها به لانه های کوچکشان

اشاره می کنند

و به جفت هاشان

پروانه ها با کدام موسیقی میرقصند و می بالند ؟!

درخت ها برای چه میوه می دهند ؟!

همچون مادران گذشته که یک، دو جین بچه می زادند و شیر می دادند

و نان می پختند و ...

و آدمی در پس حیرت و نفرت

چرا اینهمه کفش های تا به تای حسرت عوض می کند

و عموما پا برهنه و بی اختیار در خیابانهای خالی از دیدار

تنها می دود !


 
 
"Amor"
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٦:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱۱
 
"Amor"*
*امور یا آمور در زبان اسپانیش به عشق و گاهی معشوق اطلاق می شود

پاییز من، "Amor" بیا پاییز من باش
خونریز من، "Amor" بیا لبریز من باش
من کولی آواره بودم قرنها پیش
با فال قهوه آشنایم من کم و بیش
من با خدایان عهد بستم خوب باشم
حتا اگر از آب و گل یا چوب باشم
حتا اگر بت، بت تراش ِ پیر آزر
با بینوایان، با کوزت بودم برادر
ها ! با هگل ، با کانت من هم سایه بودم
من با گودو در تیرگی در سایه بودم
من روح سرکش بوده ام روح نیستان
با مولوی، خیام، ایام ِ دبستان
با مرغ حق تا در قفس هی بوده ام من
با کفش، کوزه، بشنو از نی بوده ام من
من جلجتا، من با مسیح و برّه بودم
من دشتها، من کوه ها، من درّه بودم
من سالوادُر دالی شدم وارونه ها را
از نقش ها خالی شدم وارونه ها را
از قابها بیرون خزیدم چکه چکه
باد آمد و من رفتم اما تکه تکه
حس کرده بودم جاده باید سرد باشد
شاید زمستان پیش رو نامرد باشد
بن بستهای گیج هم فهمیده بودند
شبگرد باید مثل شب شبگرد باشد

در بستر فدریکو ماه و مرگ خوابید
شبکولی ِ آواره ی بی برگ خوابید
فدریکو، فدریکو مرا دریاب، دریاب
از ماه و از مرگِ شبِ مرداب دریاب
هی دختر کولی بمیر از بوسه هایم
آب حیات از من بگیر از بوسه هایم
من یک درختم یک درخت پیچ در پیچ
با شاخه هایی از سوالات پر از هیچ
هی دختر کولی برقص از پای تا سر
تق تق تتق تق تق تتق طاقت نیاور
اسپانیای سینه ام دارد هوایت
آتش بزن گیتار را با رقص پایت
بردار محکم تر بزن بر من تبر را
هی دختر کولی بزن زخم دگر را
با فال قهوه آشنایم من کم و بیش
من کولی آواره بودم قرنها پیش
آمور نیا پاییز من،پاییز من باش
آمور نیا خونریز من، لبریز من باش
آمور تمام دیده ام دارد هوایت
آتش بزن گیتار را با رقص پایت
آمور نیا خونریز من خونریز من
آمور______ نیا
آمور

 
 
دو ماهی
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/٦
 

دو ماهی در تنگ بلور

_ عید حول حالنا می خواند _

تنگ می شکند

و ماهی ها زمین را قرمز می کنند

همیشه همین بود

قصه ی بهار

دو ماهی

و من که امروز از تنگ بیرون افتاده ام


 
 
7 سمفونی برای قناری های دلتنگ
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ۸:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٥
 

1.

هر روز مثل ایستگاهی در خیابان

از سیل آدمهای تنها می نویسم

 

 

2.

من خنده ام روی پلاس چهره ی شهر

من دلقکم دارم شما را می نویسم

 

 

3.

چیزی بجز عشق و تو و آئینه و آب

گفتی که ننویسم من اما می نویسم

 

 

4.

این قسمت تنها برای نام توست

که در آن چیزی نمی نویسم

نامت را بنویس بر پیشانی آسمان

و یا بر تن این درخت پیر

ریشه های ما از اندوه آب می خورد

میوه هامان اما آبدار است و شیرین

[ ... دهان ِ باز ِ رهگذران... ]

 

 

5.

هی پرنده ی سردرگم

برایم بنویس : دنیا زیباست

حتا اگر داوینچی آفریده نمی شد

با طرح لبخند و نگاهی مرموز و زیبا

نگاه کن جهااااان را

درست مثل مونالیزا

 

 

6.

چه تفاوت دارد

زیستن ِ در تالار

یا اتاقی کوچک

برای قناری

-قناری قناری است -

دیروز کلاغی پیر بر تیرک ِ چراغ برق

این راز را با من گفت

: قناری برای آب باید بخواند

نه اندوه دانه

 

 

7.

باران که ببارد نام تو کامل می شود

[ هی ] هوای ابری !


 
 
به سوسن پرور و غمهای اندکش
نویسنده : فرامرز احمری - ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٥
 

این چند کلمه در تاثیر خاطره ای ست از سوسن پرور که در وبلاگش آمده بود

http://setak1379.persianblog.ir/post/111/

با احترام به سترگی او و صحنه ی بزرگی که بر آن بازی می کند

 

پرنده پَر

پروانه پَر

سوسن پَر

هنرمند را چه به فرمان ِ هیدرولیک

صحنه ! آخرین مدل ِ مُبیل ِ توست

پرواز کن

پروانه پَر

پرنده پَر

صحنه پَر

سوسن پَر - وَر-


 
 
← صفحه بعد