پرنده پاسپورت ندارد

تصور می کنم دنیا سرابه

تصور کن که این دنیا یه خوابه

بذار رو تختخوابم خو بگیرم

نیام بیرون از این خونه بمیرم

توی کابوس جنگل ما می میریم

دلامونو چه زود از هم میگیریم

بذار با هرچی حال بد بپوسم

بذار تاریکی شبو ببوسم

قفس تنگه برای گریه کردن

تصور کن چی مونده از دل من !

تنم کابوس دستاتو نمی خواست

دلم گرمای آغوشتو می خواست

تصور کن پرنده پر نداره

تو زندونی که حتا در نداره

تصور کن که آواره ترینم

خودم خوب می دونم بی سرزمینم

تصور می کنم دنیا یه خوابه

تصور می کنم حالم خرابه

بزار رو تختخوابم خو بگیرم

نیام بیرون  ، تو این خونه بمیرم