1.
هر روز مثل ایستگاهی در خیابان
از سیل آدمهای تنها می نویسم
2.
من خنده ام روی پلاس چهره ی شهر
من دلقکم دارم شما را می نویسم
3.
چیزی بجز عشق و تو و آئینه و آب
گفتی که ننویسم من اما می نویسم
4.
این قسمت تنها برای نام توست
که در آن چیزی نمی نویسم
نامت را بنویس بر پیشانی آسمان
و یا بر تن این درخت پیر
ریشه های ما از اندوه آب می خورد
میوه هامان اما آبدار است و شیرین
[ ... دهان ِ باز ِ رهگذران... ]
5.
هی پرنده ی سردرگم
برایم بنویس : دنیا زیباست
حتا اگر داوینچی آفریده نمی شد
با طرح لبخند و نگاهی مرموز و زیبا
نگاه کن جهااااان را
درست مثل مونالیزا
6.
چه تفاوت دارد
زیستن ِ در تالار
یا اتاقی کوچک
برای قناری
-قناری قناری است -
دیروز کلاغی پیر بر تیرک ِ چراغ برق
این راز را با من گفت
: قناری برای آب باید بخواند
نه اندوه دانه
7.
باران که ببارد نام تو کامل می شود
[ هی ] هوای ابری !
این چند کلمه در تاثیر خاطره ای ست از سوسن پرور که در وبلاگش آمده بود
http://setak1379.persianblog.ir/post/111/
با احترام به سترگی او و صحنه ی بزرگی که بر آن بازی می کند
پرنده پَر
پروانه پَر
سوسن پَر
هنرمند را چه به فرمان ِ هیدرولیک
صحنه ! آخرین مدل ِ مُبیل ِ توست
پرواز کن
پروانه پَر
پرنده پَر
صحنه پَر
سوسن پَر - وَر-
پس از عرض یک عالمه سلام
به قطارهائی که می آیند
به قطارهائی که می روند
به کبوتران پاک
به آنها که فلسفه نمی دانند
به خواهرم پرنیان
که اینروزها خسته است
به آنها که بار امانت خداوند بر شانه دارند
و به تاول های پاهاشان
به امیر سنجری شاعر که سوپر مارکت باز کرده است
و یک سال مرخصی تحصیلی گرفته است
و پفک و چیپس می فروشد
به علیرضا که تولید انبوه شعر دارد
و شبها تا صبح کارگری دیزاینری می کند
به سینا که رئیس است ولی آدم خوبی است
و نمازش را سر وقت می خواند و غصه ی هنر در دل دارد
به قیصر که ناگهان چقدر زود دیر شد
به دیوانه ای که در خیابان راه می رود
و سراغ خانه ی دوست را می گیرد
به زنی که همسر مردی شد
که بچه های مرد را بزرگ کرد
که حالا از خانه بیرونش کرده اند
که حالا پاسخش را فقط از امام زمان می خواهد
به مبارز جانبازی که دستها یا پاهاش را جائی جا گذاشته
و یادش نمی آید آنجا کجاست
به تو که نامت را فراموش کرده ام
و به تو که نامت را نمی خواهم ببرم
به تو که نان را برای شرافت
و شرافت را برای زیستن
و زیستن را برای رسیدن
به نور می خواهی
و دوباره به تو
که بهانه ی باران داری
باران ادامه ی نام کسی ست
که هوایش ابری ست
همین !
ایمان دارم
تنها با سرانگشتهای عشق می شود
جهان را فتح کرد
چکمه ها و سرنیزه ها بزودی شکست می خورند
و تکلیف جهان را صلح رقم خواهد زد
کسی می آید که در نگاهش مهربانی ست
کسی که الفبای عشق را در زمین می پراکند
و من و تو آنروز را صد بار در خواب دیده ایم
کتابهای مقدس را بیاور
می خواهم به تمامیشان سوگند بخورم
که تنها عشق
تنها عشق
کلید قفلهای بسته است
و به من نگاه کن که راز آرامش جهان در همین نگاه است
به آسمان سوگند
و به تمامی کتابهای آسمانی
که راز آرامش جهان در همین نگاه است
به من نگاه کن
سر به سرم می گذارند کلمات
من خودم نبودم که شاعر
شدم
اصلن شاید پرنده ای که از خواب آسمان می گذشت
و یا مترسکی که عاشق
شد
و یا مسیحی که مصلوب
شد
و شاید خاطرات پدر از سال های
قحط
و یا خاطرات خودم از
جنگ
و یا چکمه های سوراخ و میهمانی زمستان در سور انگشتهای پاهای
کودکیم
و شاید کسی که نیمه ی پنهانی گمشده ام
بود
و خیلی چیزهای دیگر
مرا به میهمانی کلمات بردند
حالا دیگر نه بوی نارنج و نه سرخی انار
نه بال بالِ ِ کبوتر و
نه سطلی از رنگ
و نه حتی ترجمان آنچه در آئینه می بینم
که این" اصلن منم در آینه یا !!! "
و نه هیچ چیز دیگر
که
تنها همین کلمات هستند
که طعم دقیق آنچه را بر من گذشته
و می گذرد
در من امضا می کنند
اینروزها عجیب
سربه سرم می گذارند کلمات
1_
البته که هنوز به ایستگاه و اسکله ایمان ندارم
" دستساز ِ کفر و انسان ! "
مقصد پیش از باجه های بلیط فروشی ست
یعنی همین لحظه
همین لحظه
که " من " دارم با " تو " حرف می زنم
2_
و سیب
اشاره ایست به قلب
به قرآن مجید همه چیز
برای قلب آفریده شد
سیب ها را له نکنیم
3_
اینروزها سقوط
ساده تر از ادامه دادن است
دیکتاتورها را نمی گویم
زندگی ِ اسقاطی را می گویم
4_
هر شب کبوتری در خواب
مرا به قانون ِ خود در می آورَد
اما هر صبح
دوباره زمین زیر پایم راه میرود
و آسمان ...
به هر حال یکروز
پرواز خواهم کرد
اما
اکنون نوبت کبوتر نیست
5_
لحظه های
شاد ِ با هم بودن
از آلبوم ها بیرون نمی آیند
آلبوم ها به ما خیانت کردند !
و
یا ما به آلبوم ها
دروغ گفتیم ؟
6 _
وقتی چای می نوشم
آنطرف ِ استکان همه هستند
جز " تو "
وقتی چای نمی نوشم
آنطرف ِ دنیا
تو هستی
جز " من "
7_
این صدای یک نوار ضبط شده ی درهم وَرهم ِ بیرون ریخته بود
1_
تنها می نویسم که نوشته باشم
شعر گاهی همین است
مثل پرنده برای آسمان
مثل کوچه برای خیابان
مثل دلشوره برای دریا
مثل ماه برای نگاه
مثل چتر برای باران
مثل باران برای دلتنگی
و مثل تو برای من
...
شعر
گاهی همین است
2_
چیزی از این شعر گم شده
مثل مسافر
و شاید چمدان
ایستگاه که ایستگاه است
بله
یادم آمد
قطار
3 _
قطار ها تکرار ِ دروغ ِ بدرود ِ مسافرانند
و در پس ِ بدرودها
شاید تنها در تونل ِ خواب های موازی
و شاید در کوپه ی رویا
می شود مسافری را دید
که دوست داری ببینیش
کوپه شبیه خانه می شود
و یا شبیه پارک
چه فرقی میکند
کجای دنیا به خواب رفته باشی
مسافر به تو نگاه می کند
و تو به ساعت مچی ِ خوابیده ات
زمان هنوز تلخی دوری را با خودش دارد
صدای تلفن ترا بیدار میکند
و قطار
تنها دلتنگی اش را برایت به جا می گذارد
و شاید
معنای استعاری حیات همین است
بغضم را می بلعم
و خنده ام را می پاشم به صورت زخمی خیابان
خب تکلیف ِ پائیز همین است
باران
همین هیر و ویر ِ باد
که هوا ابری می شود
که باران می بارد
که خیابان خالی می شود
که گونه های پنجره خیس ِ اشک می شود
که دلم را
" تنها ؛ دلم را "بر می دارم و می برم توی خیابان
که " این همان صفحه ی کتابی ست
که باید خوانده شود "
که دُرست از روی نقطه چینها
........ .... ..... ..... .........
هزار بار
باید
بنویسی
باران...
باران...
.....
که
تکلیف ِ پائیز
همین است
باااارااااان.... ..... . ......
..... ...... ...... .... ... ... ...
امروز میان تیرهای یک فوج اهریمن
پسری با دستهای پینه بسته
به من نشان ِ اهورا مزدا را عطا کرد
با خطی میخی روی دایره ای چوبی
نام ِ خداوند
به من می گفت : " تو تنها نیستی "
خطوط را به چشمهایم کشیدم
و در میان ِ همگان گم شدم
تنها یک نفر با من بود
"من"
و خداوندی که با ما در خیابان قدم می زد
مترسک
یک بار به مترسکی گفتم : " از ایستادن در این دشت خلوت خسته نشده ای ؟ "
گفت : " لذت ترساندن عمیق و پایدار است ، من از آن خسته نمی شوم "
دمی اندیشیدم و گفتم : " درست است ؛ چون که من هم مزه ی این لذت را چشیده ام "
او گفت : " فقط کسانی که تن شان از کاه پر شده باشد این لذت را می شناسند . "
آنگاه من از پیش او رفتم و ندانستم که منظورش ستایش از من بود یا خوار کردن من .
یک سال گذشت و در این مدت مترسک شاعر شد .
هنگامی که باز از کنار او می گذشتم دیدم دو کلاغ دارند زیر کلاهش لانه می سازند .
جبران خلیل جبران
از کتاب پیامبر و دیوانه
"دور می شوم
از ساعت شنی "
که شن هایش دانه های لحظه های منند
مثلا گریه های مرداد ماه
که دانه
دانه
ریخت کف خیابان
دارد محو میشود از کوچه های ذهنم
دیگر نام هیچ کشوری در یادم نیست
بجز پیراهنم
من با دهان واژه ها فکر می کنم
: " از این قطار لعنتی می پرم پائین
این قطار رویاهای من بود
که رفت "
برای آرامش جهان دیگر دعا نخواهم کرد
" مسیح ؛ مصلوب مهربانی ِ خودش شد "
" دور می شوم از ساعت شنی "
از من چیزهائی ربوده شد
بزرگترینشان اعتمادم بود
و کوچکترینشان خودم
به من ترس تعارف شد
" دور می شوم از ساعت شنی "
به شهر های جدید پا می گذارم
و به خیابانهای جدید
بی آنکه با کسی دوستی کنم
" دور می شوم از ساعت شنی "
حدود من ؛ حدود شاعرانگی نخواهد بود
البته به مترسک هائی که کلاغها را می ترسانند
با احترام می گویم : " شب بخیر آقا ! "
برای یافتن معنا دیگر پاهایم را خسته نمی کنم
" دور می شوم "
" دور می شوم از ساعت شنی "
که شنهایش دانه های لحظه های کسی بود
که آن کس اکنون دیگر من نیستم
دور می شوم از ساعت شنی
دور می شوم از ساعت شنی
دور می .........................
...................
درست است که این کاغذ سفید است
و
خود نویس من سیاه
اما کلمات با رنگهای خودشان پا به دنیا می گذارند
درست است که روز روشن است
و
شب سیاه
اما روزگاران با رنگهای خودشان جهان را نقاشی می کنند
درست است که چشمهای تو سفید است و سیاه
اما از پشت عینک آفتابی هم خیابان رنگ خودش را دارد
ترجمانی از یک پیامبر
هنگام که خورشید طلوع می کند پا بر ماسه زار هستی می گذارم و با تو سخن می گویم
ماریا !
بی آنکه در مقابلم باشی با تو به گفتگو می نشینم
حکایت دریا و باران چیزِ دیگریست
هی ... اینروزها دو پاکت سیگار هم کفایت گفتگوهای مرا با تو نمی کند
تو در آنسوی جهان و من در اینسو
اما کلمات بین ما در حرکتند و شناور همچون خیال
با تمام دوست داشتنی که در من بود بعضی نامه ها را کتمان کردم تا تو همان ماریای بزرگی بمانی که من برای دنیای خویش و آدمهائی که مرا می شناختند ساخته باشم
من کتمان کردم آنچه را که در تو بود
و آن چیزهائی که وصال من و ترا ناممکن ساخت
ماریا !
تو مرا از اَزَلیتی می جستی که شاید من آن نبودم
من فرشته ای بودم اما با بالهای شکسته
و من ترا در ابدیتی می ستودم که شاید تو آن نبودی
تو نیز فرشته ای بودی اما با بالهای شکسته
میوه ی تنفر و تحقیر ریشه در شاخه ها و برگهای تو نداشت
ریشه در روزگاران تو داشت
آنچه روح ترا اینروزها آزار می دهد
جهان سیاه و سپیدی ست که تنها یا سیاه است یا سپید
آدمهای جهان تو یا سیاه هستند یا سپید
توقع تو از دنیا فقط سپید بودن است و این تنها همین ترا شکسته است
زمان می گذرد و تو تنها می مانی ، چرا که آرمان خواهی انسان در سپید شدن جهان پاداشی جز شکست نخواهد داشت
ماریا !
روزی به جستجوی بوی من تمام شهر را زیر پا گذاشتی
اما وقتی چند پیراهنم را برایت به درخواست تو پست کردم گفتی باید بیشتر حمام کنی بوی سیگار می دهد
ماریا آدمها نه سیاهند نه سپید ، مثل کلمات رنگی هستند
حتی مثل تو و مثل رنگین کمان زیبا
به آینه نگاه کن !
به شکوهمندی جهان بیندیش نه آنچه در عادات سیاه بینی ای که جهانت را تیره کرده است
"اندوه فرزند نابکار ناتوانی است "
"و نفرت میوه ی تلخ نا فرجام خودبینی "
شاید این کلمات ترا آزار دهند
اما هر ازگاهی شستن ِ شیشه ی چراغ ِ گرد سوز بسیار واجب است
چرا که دوده ها ابتدا خود ِ چراغ را تیره می کنند
ماریا
به آفتاب ایمان بیاور
و به آنچه در تو انعکاس آفتاب است
..................
تقدیم به یگانه دخترم که نامش در من همیشه بهار است
آه پدر !
پدر ژپتو !
دلتنگم !
اگر توانی در من بود آنزمان که مرا می تراشیدی
دستهایت را می گرفتم
به پایت می افتادم
....
مرا برای دنیای دلسپردنها
و
د ل ک ن د ن ه ا
نساز پدر !
نساااااااااز
دلتنگم !
دل تنگم پدر !!!
آهای پدر !
پدر !
به صورتم لبخندی نقاشی کن
که گوئی دارم فرشته ی مهربانت را می بینم
آی پدر !
پدر ژپتو !
مرا به گوشه ای از کارگاهت آویزان کن
تا تمام شود مهلت این جهان ِ پر از دیو ِ بی فرشته ی دروغ
مرا به کارگاهت بازگردان
ای پدر
پدر ِ بزرگ !
آه پدر !
آهای پدر !
پدر ژپتو !
اگر پینو کیوهایت پینوکیو می ماندند
اکنون جهان ِ دروغین را دماغهای چوبی فرا گرفته بود
نه فاصله هائی به اندازه ی آدم تااااااا همیشه ی خداااااا
آه پدر !
پدر !
پدر ژپتو !
مرا به دنیای الاغهای سیرک بازگردان
که طاقت شلاق جهان ِ آدمها در من نیست
آه پدر !
آهای پدر!
اوهوی پدر !
پدر ژپتو !!!
پینوکیوهایت هنوز آدم نشدند
اینبار چوبهایت را درست تر بتراش
امروز مکاشفه داشتم در خیابان
وقتی درختها لباس از تن می کندند
من نیز پوست انداختم
تا بهار را به بهای پائیز فریاد کنم
_ باصدائی بلند و رسا گفتم_ سلام
بهار !
بهار
بهار
یگانه تجرید من بهار خواهد بود
در پس زمستانی که دوستش دارم
زمستانی که دارد نشانی ام را از دهان طوفانی پائیز می گیرد
لباسهایم راعوض خواهم کرد
نشانی ام را عوض خواهم کرد
و دلتنگی هایم را به باد خواهم دا...
برف می بارد
برف می بارد
برف می بارد و سیاهی اندوه را سپید خواهد کرد
امروز مکاشفه داشتم در خیابان
وقتی درختها از من پرسیدند
چه نسبتی بین اُردی بهشت و اندوه است
و من شبیه درختها به آسمان خیره شدم
و بعد ترانه ی بوسه های باران را
زدم زیر آواز
امروز مکاشفه داشتم در خیابان
در خیابان پوست می اندازم
و از اندوه گذر خواهم کرد
امروز را به خاطر بسپار
September 29, 2011
امسال ستاره ها یکی یکی از اوج آسمان می افتند
و ماه ، ماه ِ نابالغ شب سیزده به تمامی خسوف می کند
و حوض ِ خانه ی ما که دستهاش ترک برداشته است
و چهره اش پر از خاطرات ماهی هاست
در یک خواب ناگهانی
آبستن آب می شود
برای دیدار...
تا زخم اینهمه سال را برای او مویه کند
به همسرم می گویم بیا برویم معبد ِ شیوا
و من به تمامی هراس می شوم
از دیدار بودا
به آینه می گویم
: هه ... می دانی پرزیدنت های جهان دیوانه شده اند ؟
و آینه هیچ لبخندی ندارد
و لبهاش را
به دلقکی اجاره می دهد
تا غمگین ترین زهرخند دنیا را
به صورت آدمها بپاشد
مربع
امسال همه چیز دست و پا می زند
برای نیفتادن
از قاب عکس روی دیوارها بگیر تا روسای جمهور
از رختهای آویزان تا رهبران جهان
به همسرم می گویم توی دلم زلزله است
بیا برویم یک جای دور
اگر دلمان گرفت دوباره بر می گردیم
دوباره بر می گردیم
به شهر دروغ می گوئیم
به خیابان دروغ می گوئیم
به کوچه دروغ می گوئیم
به خودمان دروغ می گوئیم
و به زندگی ...
و چشمهای آینه
دوباره پر میشود
از سوال
و صدای بسته شدن چمدان می اید
و صدای بال پرواز می آید
اینبار اما با پرنده ای آهنی
اینجا8 ساعت بعد
کوالالامپور
اول ِ آگوست 2011
نظرات ()
