پرنده پاسپورت ندارد

بگذار که بی خط بنویسم گِله ها را

تا سر نبَرم حوصله ی حوصله ها را

با کاغذ بی خط که نشد بال بگیریم

دیدیم سرانجام ِ پر ِ چلچله ها را

ای عشق اگر دستِ تو در دستِ دلم نیست

پس کیست که امضا زده پای ِ بَلِه ها را ؟

تنها تو بمان ماه ! که جز صورتکت نیست

تا حل بکند صورت این مسئله ها را

دریائی از آشوب نشاندی و نشستی

تا خوب ببینی اثر زلزله ها را

در من اثر زلزله ها هست ولی نیست

طی می کنم این مرحله ها مرحله ها را

جز من که بجز بار ِ غمت را نکشیدم

آن کیست که ازدل بکند آبله ها را

بگذار که بی خط بنویسم گله ها را

ای مرگ امان ده به من این فاصله ها را

ای مرگ امان ده به من این فاصله ها را

                                                  را

ماه ِ من ماه باش و ماهی باش     این دو تا را فقط تو از بر کن

بیشتر با پرنده ها سر کن

زندگی را دوباره از سر کن

و اگر مرگِ  ما مجال دهد

زندگی را بیا مقدر کن

نفی ِ اثبات کن درونت را

خویش را در زمان شناور کن

آسمان فرصت کبوتر هاست

و زمین را پر از کبوتر کن !!

صلح ، مفهوم بال در بال است

جنگ را با سکوت پر پر کن

فال قهوه ، طلسم و فالِ "یی چینگ"

زندگی نیست ! نیست باور کن

زندگی باور "همین لحظه ست"

خویش را در همین تو باور کن

نیمکتهای پارک خالی ماند

باز هم قصه دست خالی ماند

باز هم مثل" منزوی" تنها

"عاشقی" در شکسته بالی ماند

تا درختان ِ باغ را کُشتیم

 خون گل در ترنج قالی ماند

ماه از اوج آسمان افتاد

و فقط قطعه ای خیالی ماند

ماه ای ماه ِ سرکش مغرور

با تو و من مگر مجالی ماند ؟

و پرنده دوباره بال زنان

پر کشید از قفس که خالی ماند

و پرنده

    پرنده

      پرنده

         نشد

نیمکتهای پارک خالی ماند

اسیر خاکم و نفرین شکسته بالی را        

که بسته راه به من آسمان خالی را        

نزد ستاره ی فجر از جبین لیلی و قیس   

           به هم هنوز گره می زند لیالی را            

...                                                         

                        نشان نیافتم اینبار هم ز گمشده ام          

     هرآنچه پرسه زدم عشق و آن حوالی را 

   " حسین منزوی بزرگ "

                   تقدیم به منزوی و تمامی ِ منزوی های جهان

سرگرمی تمام خیابان برای تو

آوارگی کوه و بیابان برای من

بارانی ِ بلند ِ بلوطی برای تو

هی پرسه زیر چکمه ی باران برای من

چتری که در کنار دلت جا گذاشتم

از تو ، و روح خیس درختان برای من

یک خانه بی چراغ و بی سقف مال تو

یک کوله پشتی ِ خز ِ ارزان برای من

تنها برای لحظه ای از خود بپرس کو

آن مرد بی شکیب ِ شتابان برای من ؟

شاعر شدم که روح ترا جستجو کنم

کو عشوه های قبل زمستان برای من ؟

ما سیب خورده ایم که با هم سفر کنیم

ای نیمه راه همسفر ِ جان برای من !

در خانه حرف نه ! که هی برف می وزید

دیگر بس است برف ِ زمستان برای من

بدرود همسفر ، سفرت پُر شکوه باد

بدرودهای رود ِ پریشان برای من

چندانکه زخم خورده از این ورطه میروم

تنها خطوط ِ ممتد ِ پایان برای من