پرنده پاسپورت ندارد

من در چشمان معصوم طفلی مغازلات شمس     

را مرور کردم                                                  

فهرست نداشت غلطنامه هم نمی خواست        

           آنوقت                                                           

زندگی ما آدمهای مثلا بزرگ پر است از                

تجربه هائی تلخ و سیاه که سنجاق شده اند       

روی زندگی مان ، اصلن ساده تر بگویم               

تجربه ها مثل بختک افتاده اند روی نگاه مان         

دیگران را قربانی ِ دیگران میکنیم که مبادا             

شبیه دیگران بد باشند                                      

به قول سهراب چشمها را باید شست جور ِ         

دیگر باید دید                                                   

 حالا من میخواهم شعر بگویم با نگاه بچه ها        

من میرود برای تایپ                                        

من سرما خورده است                                     

 از تب دارد می سوزد                                       

    من دراز می کشد                                

سیگار می کشد                      

دیوار می کشد            

نقاشی اش تمام می شود                               

حالا شعر میگوید                                              

    به قول یک عزیزی                                           

                           من                                                 

خسته است                               

ای ذوق قشنگ کودکانه

ما را تو ببر از این کرانه

از پازل کوچه ای مجازی

ما را تو ببر به لیله بازی

آنجا همه خانه هاش از ماست

لبخند ترانه هاش از ماست

با معجزه ی مداد ِ رنگی

ما را ببر از دیار سنگی

آنجا که جفا ندارد آنجا

گرگم به هوا ندارد آنجا

آنجا که ز جنس ِ آب باشیم

همسایه ی آفتاب باشیم

آنجا که دروغ زشت باشد

دوزخ نه ! فقط بهشت باشد

از دیو درون ِ ما رها کن

لبخند ِ خدا به ما عطا کن

ما بار امانت خدائیم

لطفی بنما که با خود آئیم

با معجزه های کودکانه

ما را تو ببر از این کرانه

با معجزه ی مداد ِ رنگی

ما را ببر از دیار ِ سنگی

مائیم که دائما بزرگیم

با بره ی خویش همچو گرگیم

مصلوب ِ من و تو شد مسیحا

ای کاش بمیرد این یهودا

ای وای بر عیسی ِ بزرگم

من ماندم و بره ها و گرگم

گوئی که به شهر برکتی نیست

جز گلّه ی گرگ حرکتی نیست

این گرگ ِ گراز خوار خندان

جز نفس ِ من و تو کیست ای جان ؟

از سُرسُره ها سقوط کردیم

دنبال خدا کجا بگردیم

زان پس که بجز زمین ندیدیم

از آبی ِ آسمان بریدیم

آسایه ی آسمان دگر مُرد

آرامه ی باغ را خزان برد

نیلوفری ِ زمان حزین شد

بودای ِ من از نبود ِ من مُرد

غیر از تو هر آنچه بود پژمرد

لِی لِی همه خانه ها خرابند

دلهای تهی در اضطرابند

گوئی که به شهر شُکر مُردست

دزد آمده و چراغ برده ست

کفر آمده لِی ل ِ ای نمانده ست

دزد آمده لیلی ای نمانده ست

بیهوده نگرد سادگی مُرد

بیهوده نگرد زندگی مُرد

بیهوده نگرد کودکی نیست

این عمر بجز عروسکی نیست

جزآنکه دوباره باز گردیم

از راه هزاره باز گردیم

از عشق چراغ راه گیریم

تا پیش ِ خدا پناه گیریم

با معجزه ی مداد ِ بی رنگ

بیرون بدویم از دل ِ سنگ

آنجا که ز جنس آب گردیم

همسایه ی آفتاب گردیم

با معجزه ی مداد ِ آبی

امید که در دلم بتابی

ای ذوق قشنگ کودکانه

ما را تو ببَر به هر بهانه

ای ذوق قشنگ کودکانه

ما را توببَر به هر کرانه